Wanneer trek je een streep onder je werk? Work-life balans



Vind je deze video leuk? Klik hiernaast. Dank je ;-)
Sponsored by

We zijn tegenwoordig altijd geconnecteerd. Via onze smartphones krijgen we voortdurend e-mails binnen, die we toch maar snel best even beantwoorden. Zelfs in het weekend en op vakantie. Maar is dit wel gezond? Waar trek je de grens tussen werk en privé? Kevin vraagt het aan lifecoach Jerko Bozikovic van Expert Academy.


05-11-2014 -  by Kevin Van der Straeten

Comments

Meld je hier aan om te reageren 





Transcript

We zijn tegenwoordig altijd geconnecteerd. Via onze smartphones krijgen we voortdurend e-mails binnen,
die we toch maar snel best even beantwoorden. Zelfs in het weekend en op vakantie. Maar is dit wel gezond? Waar trek je de grens tussen werk en privé? Ik vraag het aan lifecoach Jerko Bozikovic.

 

Dag Jerko, welkom in de studio.

 

Dag Kevin.

 

Meer en meer zie je mensen op vakantie, in het weekend, met hun smartphone toch nog mails van het werk beantwoorden. Dat kan toch niet gezond zijn?

 

Doe jij het?

 

Ja.

 

Waarom?

 

Omdat ik dan denk van: toch snel nog even kijken of er niets belangrijks is en als je dat ziet dan heb je toch de nood om maar even onmiddelijk te antwoorden.

 

Zo blijf je bezig, hè? Ik denk dat wij verleerd zijn om onze grenzen te bepalen. Wij zijn zo bereikbaar, ik bedoel vroeger... Als ge nu aan de jeugd zegd van: "ja maar, een GSM bestond niet", ze kunnen dat niet voorstellen. En ik was niet bereikbaar en vrienden van school die belden naar mij thuis. En mijn ouders die beantwoordden de telefoon, en als wij er niet waren, dan waren we er niet. En dat was het. En als je dan ging reizen, dan trok je met de rugzak weg en als je ergens een telefoonkot vond dan ging je misschien één keer in de week bellen. En dat was het, en nu zijn we constant, constant bereikbaar, wat natuurlijk fantastische voordelen heeft: de wereld wordt klein, sociale contacten worden beter onderhouden, maar het heeft ook een downside. En dat is die balans vinden tussen het werk en privé; the work-life balance. Ik denk dat dat één van de redenen, en we gaan het nog over een paar andere dingen praten, Eén van de dingen, dat vond ik wel heel interessant, laatst hoorde ik op de radio over een interessante studie. Die zei dat we allemaal verslaafd zijn aan iets waardat we ons niet van bewust zijn.

 

En dat is? 

 

Wij zijn verslaafd aan nieuws, namelijk; heel veel mensen staan op, wat is het eerste dat ze doen: radio opzetten. En we horen zo wat nieuws en de achtergrond. En dan ga je de wagen in en wat doen we dan? Dan horen we het nieuws verschillende keren of de trein en dan ga je de metro lezen of wat dan ook, en dan kom je op het werk en dan nieuwe mail, dat is eigenlijk nieuw nieuws, nieuwe impulsen. En dan af en toe gaan we tussendoor in de pauze eens efkes op Facebook checken, eens efkes op Twitter checken, misschien nog eens efkes de headlines op Twitter checken. En zo verloopt onze dag en dan 's avonds ga je naar huis, en dan in de radio terug hetzelfde, gaan we terug naar het nieuws. Veel gezinnen hebben hun avondritueel gebouwd rond het laat avondnieuws, of het 7 uur journaal of het nieuws en dan gaan we... En veel mensen gaan dan nog voordat ze gaan slapen nog eens efkes terug hun mailtjes checken, nog efkes zien of er nog iets op Facebook is, nog efkes zien of er iets op hun website staat. 

 

Maar moet je daar dan van leren afkicken?

 

Eigenlijk wel, want wij hebben die impulsen in ons en we weten niet dat we dat hebben. En moeten we dat allemaal weten? Wij moeten dat allemaal niet weten. En wij moeten terug in charge worden, we moeten terug dingen in handen nemen en zelf bepalen wanneer ik wel niets wil toelaten en wanneer ik het niet wil. Wanneer ik wel bereikbaar wil zijn en wanneer ik het niet wil.

 

Het klinkt eigenlijk wel heel herkenbaar wat je zegt. Ik was een aantal jaren geleden aan het trekken in de Himalaya in Nepal en daar heb je gewoon geen ontvangst. Het heeft mij drie dagen gekost om me erover te zetten dat ik geen mails kon ontvangen.

 

Dat is afkicken, hè? En in een keer dat je dat gedaan hebt, denk je van: ik hoef het eigenlijk helemaal niet. En de wereld blijft doordraaien. En het is dat gevoel dat we onszelf terug moeten durven leren toestaan... Het is toch absurd dat mensen een week of twee of drie op vakantie gaan en dat er verwacht zou worden: ja maar je moet wel bereikbaar blijven. Je moet bereikbaar blijven voor dat... Dan kan je niet echt de knop omdraaien. Vandaar dat ik denk dat dat één van de grote redenen is dat mensen zich niet kunnen opladen en altijd maar in diezelfde schwung blijven van... En burnouts en zo verder als gevolg.

 

Maar je zegt het goed he: mensen beginnen dat te verwachten. Je kan voor jezelf dan wel beslissen van: ik ga dat niet doen. Maar dan zit je nog met die verwachting van anderen. Hoe ga je daarmee om?

 

Ja, omdat wij denken dat we dat niet mogen. Omdat we denken dat we dat niet waard zijn. Omdat iedereen het wel doet. En dus ja, ik ga toch niet de moeilijke zijn? Ik ga toch niet degene zijn die dat tegenspreekt? Ik ga toch niet degene zijn die als lastig bestempeld wordt. Terwijl we af en toe een break moeten kunnen nemen. Ik ken mensen die met hun GSM aan naast hun bed in slaap vallen omdat ze bereikbaar willen zijn, mocht er iets zijn. Ik spreek niet over mensen die 24 uur op wacht... Ja, een dokter die wachtdienst heeft, die kan zich niet permitteren... Of een veiligheidsadviseur in een petrochemisch bedrijf en het is jouw shift, natuurlijk dan. Maar dan kies je daar ook bewust voor en dan als die shift voorbij is kun je het ook afzetten.

 

Maar dat is dan het verschil; het feit dat je er bewust voor kiest om op dat moment te zeggen van: nu ben ik bereikbaar en nu niet.

 

Absoluut, en dat is één van de dingen... Heel veel mensen hebben wat we noemen 'beperkende overtuigingen'. In zaken dat we denken dat we niet kunnen of dat we niet mogen of dat dat niet aanvaard zou worden of dat dat slecht bekeken wordt, of dat dat slecht gepercipiëerd wordt. En dat kunnen 'beperkende overtuigingen' zijn die alleen ik heb, god weet waarom ik dat ooit in mijn kop gestoken heb, of beperkende overtuigingen die collectief zijn, die meerdere mensen gaan hebben, en beperkende overtuigingen je ziet dat ze u altijd kleiner gaan maken, altijd gaan tegenhouden. En het doel is dat we eigenlijk bewuster gaan worden en naast die beperkende overtuigingen een stimulerende overtuiging te gaan plaatsen. Overtuigingen die ons net kracht gaan geven. Als ik ga zeggen: "zie luister ik moet een presentatie gaan geven," en ik denk: eigenlijk kan ik dat niet want ik ben verlegen. Hoe ga ik dan staan? Dan ga ik mijn eigen kleiner maken. Dan ga ik al rapper doddelen en stotteren en mijn tekst vergeten. Terwijl als ik zeg: "zie ik ga er het beste van maken, ik heb mij goed voorbereid, ik heb iets te vertellen, de mensen gaan willen luisteren". Ja dan ga ik mij al beter voelen, ga ik al rechter staan. Zo'n vrouw vind van zichzelf dat ze te zwaar is, dan mogen er honderd mannen zeggen: "je bent perfect". Zij gaat het nooit geloven. Waarom? It's in the mind. Dat zijn beperkende overtuigingen. En heel veel mensen leven met beperkende overtuigingen rond work-life balance. En dat wil dus ook zeggen, voordat je op vakantie gaat; dat je het gerust aan je collega's kan zeggen van: "kijk, ik heb nu een break nodig. Ik ben de komende dagen niet bereikbaar". Niet, punt. "Ja, maar wat gaan we dan doen?" Ja sorry, als ik morgen in het ziekenhuis lig... Iedereen is misbaar, er is niemand onmisbaar. Maar ja, ons ego wil graag onmisbaar zijn. Ons ego wil graag toch ook belangrijk geacht worden. En omdat we die work-life balance niet meer hebben, maken we veel te weinig tijd voor onze eigen dingen. Hoeveel mensen kunnen zeggen: "ik plan bewust dingen dagelijks, of een paar keer per week, in voor mij. "Ik ga sporten, ik ga in de tuin werken, ik ga eens echt quality-tijd doorbrengen om eens lekker te koken".

 

Maar is het dan ook daar waar het mis gaat? Want je zegt: ik maak tijd om te sporten en heel veel mensen hebben dat op hun topprioriteitenlijstje staan. Maar als je dan effectief aan het einde van het jaar vraagt: "Hoeveel keer heb je gesport?" Dan is het niet heel veel.

 

En dat is omdat één van de redenen is: ja, er is altijd wel een reden waarom we iets niet gaan doen. En we gaan onszelf dikwijls op de tweede plaats zetten. En mijn boodschap is zeker niet: ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken, maar de boodschap wel is: als ik niet mezelf af en toe op de eerste plaats kan zetten maar altijd op de laatste plaats ga zetten, Op dat moment ga ik dat niet kunnen volhouden en dan gebeuren er dingen die beter niet gebeuren. Zoals burnouts, zoals antidepressiva of wat dan ook.

 

En om dat te voorkomen; jij geeft coachings.

 

Ja ik geef absoluut coachings, hè? Het is heel belangrijk om inzichten te gaan verkrijgen. Wat zijn de zaken? De patronen die mij net wel of net niet gaan helpen? Waarom doe ik het wel? Waarom zeg ik tegen mezelf dat ik dingen ga doen, en die ik uiteindelijk niet ga doen? Is dat dan omdat het onrealistische dromen zijn? Als ik zeg van: "ik wil binnen 3 maanden de marathon in New York gaan lopen, Dat is onrealistisch. Maar ik kan wel zeggen: binnen 3 maanden wil ik de 10 kilometer van waar dan ook gaan lopen. Oké, dat is al iets anders! En dan gaan we kijken: kan dat ingepland worden in uw agenda? Etcetera. En stillekes aan uw patroon, uw gebruik, uw handelingen gaan observeren, gaan bekijken en gaan kijken: hoe kunnen we heel efficiënt zijn als we op het werk zijn. Maar hoe kunnen we ook dat het hoofd zich afsluit op het moment dat ik in mijn wagen stap op het moment dat ik de deur achter mij sluit en dan ook 100% mijn privé ten volle kan beleven.

 

Oké, ça va. Dus ik onthou vooral: grenzen stellen.

 

Absoluut.

 

Jerko, bedankt voor je komst naar de studio.

 

Graag gedaan.

 

En u beste kijker, bedankt voor het kijken en alweer tot volgende week!

Nieuwsbrief


Ontdek de nieuwsbrief