In één van onze vorige afleveringen pakte Ben Sansen het taboe rond burn-outs aan. Vandaag praat ik met zijn collega en ervaringsdeskundige Veerle Lesire over het onderwerp. Want wie kan er beter verwoorden wat een burn-out met je doet dan iemand die het zelf heeft meegemaakt?


11-02-2015 -  by Kevin Van der Straeten

Comments

Meld je hier aan om te reageren 





Transcript

In één van onze vorige afleveringen pakte Ben Sansen het taboe rond burn-outs aan. Vandaag praat ik met zijn collega en ervaringsdeskundige Veerle Lesire over het onderwerp. Want wie kan er beter verwoorden wat een burn-out met je doet dan iemand die het zelf heeft meegemaakt?

 

Dag Veerle, welkom in de studio.

 

Dag Kevin, dank u.

 

Jouw collega Ben was een aantal weken geleden al bij ons in de studio, toen hebben we het al over burn-outs gehad. Maar jij hebt het zelf meegemaakt?

 

Dat klopt; een aantal jaren geleden werkte ik in de media, en het was eigenlijk een samenloop van omstandigheden: te hard aan het werken, ongezond aan het eten, niet meer aan het sporten... Mezelf voorbij gelopen. Ik voelde me eigenlijk ook niet meer zo goed in die job. En die combinatie van factoren heeft ervoor gezorgd dat het gedaan was; echt volledig burn-out.

 

En hoe zie je dat dan? Wat gebeurt er op zo'n moment dan met jou?

 

Ja, dat is niet plots, want dat vind ik een beetje een fabeltje. Van: ineens ben je burn-out; zo is het niet. Je merkt zo: ik heb het moeilijker met opstaan. Elke morgen kruip ik in mijn bed zo, elke morgen tien minuten, kwartier, langer. Altijd als er 's avonds opnames waren van: "ik ben moe, ik ben moe, ik wil rap naar huis". Niet meer uitgeslapen raken, kleine kwaaltjes zo, onverdraagzamer worden; dat sluipt er echt stilletjes in. En ik ben heel lang doorgegaan tot een huisarts zei van: "gij moet echt stoppen met werken". Ik zat er dan voor de zoveelste keer, waar ik daarvoor nooit ziek was. En ineens zo van die kleine dingen: dan weer een buikgriep, dan weer keelonsteking...

 

Maar de huisarts had het dan wel door?

 

Die zei: "ik denk echt dat jij een fundamenteel probleem hebt, omdat ik jou anders nooit zie en nu om de haverklap". En van het ogenblik dat ik dan thuis bleef toen ben ik echt volledig ingestort; toen had ik geen afleiding meer ook. En dan viel het echt op van: dat klopt hier niet meer. Je zegt ook: er zijn een aantal factoren geweest.

 

Is dat altijd zo? Heeft het altijd met een combinatie van factoren te maken? Want wat je soms ook hoort zeggen is dat mensen denken dat het alleen maar te maken heeft met: "ik werk te veel".

 

Nee, absoluut niet. Ik ken mensen die zeer veel werken en die echt nooit een burn-out zullen hebben. Omdat die een voldoening vinden in hun job; het niet echt als werk beschouwen. Dat die voor de rest ook vrij evenwichtig zijn; nog altijd sporten, nog altijd gezond eten. Bij mij heeft die combinatie er echt voor gezorgd; ik was eigenlijk niet tevreden in mijn job. Dat kan zijn dat dat de oorzaak is, maar het kan ook zijn dat je te veel stress ervaart. Maar stress ervaren wil niet zeggen dat je veel werkt. Een voorbeeld van iemand die ik behandeld heb: die had promotie gekregen. Die dacht dat ze het niet kon, terwijl ze het eigenlijk wel kon. Maar omdat ze dat idee had over zichzelf, ondervond ze al stress als ze nog niets gedaan had. Dus je gedachten gaan ook heel veel alarmsignalen zenden naar je lichaam. In mijn geval was dat dan: "ah ik doe het eigenlijk niet graag. Zit ik wel in de juiste job?" Soms is dat ruzie met een collega of met je baas en dat er geen klik is en dat je dat als zeer belastend ervaart.
Het kan ook aan je thuissituatie liggen, dat je... Sommigen hebben net kinderen, of een baby'tje. Ik zeg niet dat iedereen die een baby'tje krijgt in een burn-out geraakt, maar als je...

 

Maar het zijn allemaal elementen die kunnen toedragen...?

 

Kunnen, ja. Afhankelijk van hoe jij ernaar kijkt. Dus het is niet de situatie of de hoeveelheid werk die stress veroorzaakt, maar hoe jij ernaar kijkt.

 

Wat Ben ook al aangaf is dat bij de meeste mensen die in die situatie terechtkomen, is dat ze moeten voortgaan op de signalen die ze uit hun omgeving krijgen omdat ze het zelf niet zien. Jij zegt: "de huisarts heeft het gezien". Waren er bij jou in de omgeving nog anderen die het op hadden gemerkt?

 

Goh, ik denk dat in mijn geval mijn baas wel merkte van: Veerle presteert niet meer zoals ze vroeger presteerde.
Mijn plezier was ook weg, zo van: "*zucht*, weer dit, weer dat". En dat is niet hoe ik normaal ben, ik ben van nature eigenlijk heel opgewekt en heel vrolijk. Dus je wordt wel iemand anders; onverdraagzamer, ook thuis. Je kunt het in lichte mate vergelijken: als je vermoeid bent ga je ook onverdraagzamer zijn voor je kinderen of voor je partner, maar dan ben je extreem vermoeid. En continu waarschijnlijk.

 

Maar je baas ziet dat dan, heeft die je dan daar ook over aangesproken?

 

Nee, in de branche dat ik werkte; ik ben gewoon ontslagen, wat dan ook niet geholpen heeft. Dat gebeurt vaak, want ik heb nu zo een meisje die ontslagen is; dus die was thuis in maart. Wegens een burn-out en dat kwam omdat zij niet overeen kwam met haar manager, haar directe manager. In mei is ze dan ontslagen, en nu zit ze nog thuis, in september. En als ik haar zag... Door dat ontslag had zij het idee: ik ben niet meer veel waard op de jobmarkt. Dus die was eigenlijk voor de rest wel vrij gebalanceerd, maar die gedachte heeft haar echt geinvalideerd. En wat je dan vaak merkt: dan wordt het zo'n vicieuze cirkel, want je voelt je mentaal slecht, waardoor je fysiek je ook slecht begint te voelen; dan grijp je naar ongezond eten. Suikers, koolhydraten, die de toestand nog verergeren. Je bent te moe om te sporten, dus zo geraakt iemand eigenlijk in een neerwaartse spiraal.

 

Maar jij zit hier nu toch te stralen, dus je bent eruit geraakt.

 

Ik ben eruit geraakt, ja.

 

Hoe heb je dat dan gedaan?

 

Dat was een heel lange weg. Ik ben echt... Ze hadden dan voorgesteld van: anti-depressiva nemen, in sommige gevallen zal dat nodig zijn. Ik had het gevoel van: nee, dat is niet de weg die ik wil inslaan, ik wil het echt zelf doen. Ik ben eigenlijk opnieuw beginnen studeren, en heel veel technieken beginnen te studeren; meditatietechnieken, ontspanningstechnieken, maar ook echt technieken die je gedachtengang kunnen veranderen. En ik heb mijzelf daar echt wel volledig mee terug kunnen herstellen, en als ik er nu op terugkijk vind ik het een geschenk. Ik sta helemaal anders in het leven. Het is misschien zeer cliché om dat te zeggen, maar het is wel waar. Ik ga er nu op letten dat ik sport, blijf sporten, gezond eten, voldoende slaap heb... Nog iets heel belangrijks dat ik ben vergeten te zeggen: inspanning en ontspanning moet je afwisselen. En dat deed ik ook niet meer; het was inspanning, inspanning, inspanning, inspanning... Ja, en je stapelt maar op...? Ja, want de effecten van stress zijn cumulatief, dus als je niet na uw inspanning echt ontspanning inbouwt dan stapelt dat zich op en ben je op den duur een opgebrande lucifer.

 

Jij hebt jezelf voor een heel groot stuk kunnen verder helpen, dat is niet iedereen gegeven. Nu werk je zelf als therapeut/coach, of hoe moet ik dat noemen...? Je helpt mensen een burn-out te overwinnen. Hoe pak je dat dan aan?

 

Ik werk met een aantal energetische technieken. Ik heb in het begin gemerkt dat gesprekken zeker nodig zijn om tot bepaalde inzichten te komen die je duidelijk op dat ogenblikt niet hebt. Maar echt om uw overtuigingen te veranderen zoals bijvoorbeeld die twee dames die ik zei; de ene die dan denkt: "ik ben niet capabel", of de ander die denkt: "ik ben nu echt veel minder waard dan vroeger". Dat kan je niet meer in een gesprek, dus dan heb ik echt technieken die u in een alfa brengen. Dat zijn bepaalde hersengolven waarin je gevoelig bent voor suggestie. Het is geen hypnose, hè. Dus je sluit gewoon je ogen, je ontspant en dan kom je in die toestand. En dat we daar dan echt gaan zoeken van: "wat is het nu juist dat jij denkt?" Of: "wat zijn jouw overtuigingen die jou in deze toestand hebben gebracht?" Want ik heb het zelden tot nooit alleen uit een gesprek kunnen destilleren. Dus je hebt wel een idee waar het bij die persoon zit. Maar bijvoorbeeld dat meisje die in HR werkte; ik dacht:
"Allez, hoe komt die hier nu?" Als je die hoorde vertellen van: ja die staat goed in het leven, die is heel capabel... Dan wist ik het echt niet; en dan is het dan dankzij die oefeningen, of soms zijn dat NLP oefeningen. Het is zo'n beetje een samenraapsel; of EFT, Emotional Freedom Techniques... Van allemaal technieken, afhankelijk van de persoon in kwestie.

 

Oké Veerle, ik heb een heel andere kijk gekregen op burn-outs door dit gesprek. Super bedankt voor je komst naar de studio.

 

Heel graag gedaan.


En u beste kijker, bedankt voor het kijken en alweer tot volgende week!

Nieuwsbrief


Ontdek de nieuwsbrief