Hoe blijf je 'cool' in verhitte discussies?



Vind je deze video leuk? Klik hiernaast. Dank je ;-)
Sponsored by

Hoe ga je er mee om als iemand je beledigt of verwijten maakt? Je hoofd koel houden in verhitte gesprekken is niet eenvoudig. Bart Provost legt uit hoe je dat doet.


www.braintrain.be


14-12-2016 -  by Kevin Van der Straeten

Comments

Meld je hier aan om te reageren 





Transcript

Hoe ga je er mee om als iemand je beledigt of verwijten maakt? Je hoofd koel houden in verhitte gesprekken is niet eenvoudig. Bart Provost legt uit hoe je dat doet.

 

Dag Bart, welkom in de studio.

 

Dankjewel. Goeiemiddag.

 

We gaan het vandaag hebben over hoe blijf je koel tijdens een verhit gesprek. Maar wat is eigenlijk een verhit gesprek?

 

Een verhit gesprek is meestal iets dat door de meeste mensen wordt gezien als een gesprek waar de stemmen wat naar boven gaan, waarbij mensen met, ik noem het dan, een beetje meer passie, een beetje meer vuur beginnen te vertellen.

 

Ik vind het heel mooi uitgelegd, hoor, Bart.

 

Dat is eigenlijk een mooi eufemisme, want op zich, iemand die heel passioneel is, dat pakken we niet zo persoonlijk binnen. Maar waar gaat het dan meestal over? Over mensen die iets anders vinden dan wij. Over mensen die een andere mening hebben. Over mensen die de dingen anders zien. En die eigenlijk met heel veel verve, om het zo mooi te zeggen, …

 

Dat duidelijk willen maken?

 

Ja, absoluut. En die daarbij dan ook weinig rekening houden met wat de ander vindt en die op dat moment eigenlijk heel erg drammerig beginnen over komen. Luide stem. Eventueel al eens een vuist op tafel of wat dan ook. En in het ergste geval natuurlijk een paar persoonlijke verwijten. Dus die dingen, dat maakt dat mensen dan zo een gesprek dan echt verhit beginnen voelen.

 

Je zegt persoonlijke verwijten, maar dan wordt het ook echt beledigend?

 

Ja, het hangt er ook vanaf van hoe vang je die boodschap op? Wat voor de ene beledigend is, is dat voor de andere niet. Als je bijvoorbeeld zegt, daar zit natuurlijk een stukje van de oplossing ook, als je zou zeggen, god ja, jouw voorstel trekt op niks. Je hebt ook echt met de minst belangrijke dingen rekening gehouden en niet met wat volgens mij het meest belangrijk is.  Op zich is dat eigenlijk gewoon een neutrale uitspraak. Het is wel één, geformuleerd in de jij-vorm waardoor mensen zich dan ook net wat meer gaan aangevallen voelen. En natuurlijk, hoe meer je jezelf identificeert met wat je denkt, hoe meer dat je zegt, nee, ik ben mij mening, hoe meer dat je natuurlijk jezelf gaat aangevallen voelen. Dus dat is een stuk van de oplossing, is eigenlijk zeggen van, ok ik heb een mening en ik verkondig die, omdat ik er in geloof. Maar als mensen daar kritiek op formuleren, is dat niet op mij persoonlijk te nemen. Ook al formuleren de anderen dat dan wel als een persoonlijk aanval eventueel. Dus dat is een heel moeilijke. Vooral omdat ons biologisch systeem op dat moment ook helemaal in de weerstand komt. We hebben eigenlijk hier binnenin, in de nek ongeveer, hebben we de hersenstam, en die hersenstam daar zit, je zou kunnen zeggen een soort scannertje in. En dat zit eigenlijk heel de tijd te kijken om te overleven. Nu vanaf het moment dat er daar iets gebeurt wat ons overleven bedreigt, gaat dat wagenwijd openstaan, stuurt onmiddellijk signalen. Letterlijk aan 360 per uur naar onze bijnieren en die produceren dan stresshormonen, adrenaline enzovoort. Waardoor we ons eigenlijk ook meteen biologisch opgefokt beginnen voelen. Gereed om te vechten of te vluchten.

 

Ja.

 

Maar ja, bij een vergadering tegenwoordig. Tienduizend jaar geleden was dat misschien nog ok, maar erop slagen …

 

Vechten of vluchten in een vergadering dat wordt moeilijk, hé.

 

Nee en we blijven dus geparkeerd achter onze tafel en we voelen alles in ons lijf rondgieren. Cortisol zorgt voor de zintuigen die op scherp staan. Adrenaline zorgt ervoor dat we zuurstofrijk bloed naar die spiergroepen, om te vechten en om te vluchten, krijgen. En dus eigenlijk zitten we klaar voor de strijd of voor de vlucht. Maar we kunnen niet weg. We zijn geparkeerd achter die tafel. Dus het enige wat we op dat moment hebben, is onszelf verdedigen, eigenlijk met andere woorden meer correct geformuleerd, ons voorstel verdedigen alsof het onszelf begaat. Op die manier is het eigenlijk een stukje gaan kijken van, hm, maar kan ik daar niet gewoon een beetje afstand nemen van wat ik eigenlijk zelf zeg. Dat is dat stuk.

 

Ja, want eigenlijk, het komt er dan op neer het niet persoonlijk te nemen?

 

Ja klopt.

 

Maar dat is wel gemakkelijker gezegd dan gedaan.

 

Absoluut, absoluut en dat betekent eigenlijk dat je een soort, ja, je zou kunnen zeggen een soort metapositie tegenover jezelf moet hebben. Van ok…

 

Een metapositie? Wat bedoel je daar precies mee?

 

Dat is een moeilijk woord, hé?

 

Ja.

 

Maar waarbij eigenlijk, de vlieg op de muur, die op dat moment naar zichzelf kijkt en zegt van, alléé, nu, nu zit die mens daar zenuwachtig te worden, omdat die een aantal verwijten krijgt die inderdaad persoonlijk zijn geformuleerd over het feit dat zijn voorstel op niet veel trekt. Tiens, dat is interessant. Dat je dus eigenlijk een stuk vanuit een derde-positie naar jezelf kan kijken, van ok, ik voel mij aangevallen. En dan kan je eigenlijk ook heel snel gaan zien van, ik voel mij eigenlijk aangevallen, omdat ik me niet gehoord voel. Bijvoorbeeld. Of omdat die man geen rekening houdt met wat ik zeg. Ik heb dat nu al drie keer op tafel gelegd, maar hij luistert niet of zij luistert niet. En dan kan je op die manier zeggen, tiens ok, dus dat is de reden waarom ik mij nu zo opgefokt voel. Hm, misschien moet ik dat even loslaten en dat gewoon ook gaan vertellen. Beste Kevin, ik vind dat eigenlijk helemaal niet zo leuk dat jij nu al twee maal, het argument dat ik op tafel leg, dat je er niet naar luistert, bijvoorbeeld. Of dat je dat soort formulering gebruikt. Ik heb er geen probleem mee dat jij zegt dat het voorstel dat ik formuleer, dat jij dat geen goed voorstel vindt, dat is jouw goed recht, maar ik vind het niet leuk als jij zegt, ja jij bent dom, jij hebt er geen rekening mee gehouden, je gebruikt de onnozelste argumenten. Dat komt bij mij over als een persoonlijke aanval en dat vind ik niet leuk. Ik merk dat ik daar toch wel heel opgefokt van word.

 

Dat gewoon benoemen wat er op dat moment gebeurt?

 

Ja.  En heel vaak het feit dat je het benoemt, dat je gewoon kan zeggen van, ik word eigenlijk heel erg opgefokt van de manier waarop je met een verwijtende toon en met het vingertje naar mij begint te wijzen alsof ik niet goed mijn best heb gedaan. Voor mij is het namelijk heel belangrijk om net wel heel goed mijn best te doen. Om dat heel professioneel aan te pakken. En dat is ook hoe ik het heb proberen te doen. Dus de manier waarop jij nu tegen mij praat, nee ik word daar eigenlijk heel boos om. En dat kunnen benoemen, gaat al een heel stuk evacueren.

 

Ja.

 

Dus dat is niet alles uiteraard, hé. Er zit veel meer bij, maar dat stukje, ja daarvoor heb je die eerste stap, die metapositie nodig om naar jezelf te kijken en te zeggen, ok, wat is er hier nu aan de hand? Waarom voel ik me zoals ik me voel? Voel ik me eigenlijk boos, heel kwaad, omdat ik aangevallen ben? Of de tweede basisemotie, voel ik me eigenlijk bang? Bang dat mijn voorstel het niet zal halen? Bang dat een ander over mij heen loopt? En dan kan ik dat ook veel gemakkelijker gaan verwoorden naar de ander toe. 

 

Ok, Bart. Dat ga ik volgende keer toch eens proberen als ik nog eens in een verhitte discussie terecht kom.

 

Ja, het zal niet zo gemakkelijk zijn. Het is kwestie van op dat moment, in volle bewustzijn te zeggen, oh, er is iets aan de hand, ik voel me er totaal niet prettig bij en dan heel even die insteek gaan maken van, wat speelt er nu bij mij en dat ga ik dan teruggeven.

 

OK, Bart, dankjewel…

 

Met veel plezier…

 

Voor je komst naar de studio.

 

Dank u.

 

En u, beste kijker, bedankt voor het kijken en alweer tot volgende week. 

Nieuwsbrief


Ontdek de nieuwsbrief